Od 1 stycznia 2017 r. obowiązuje nowelizacja ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach.

Zasadniczym celem ustawy jest wprowadzenie zmian do procedury uzyskiwania zgody na usunięcie drzew lub krzewów określonej w ustawie o ochronie przyrody. (więcej…)

Od 29 grudnia 2016 r. obowiązuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego, który rozstrzygnął problem, czy art. 39b ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w zakresie, w jakim ma zastosowanie do posiadaczy nieruchomości w złej wierze, jest zgodny z art. 2, art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. (więcej…)

Od 23 grudnia 2016 r. obowiązuje jednolity tekst ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Ustawa określa zasady:

  • gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz własność jednostek samorządu terytorialnego;
  • podziału nieruchomości;
  • scalania i podziału nieruchomości;
  • pierwokupu nieruchomości;
  • wywłaszczania nieruchomości i zwrotu wywłaszczonych nieruchomości;
  • udziału w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej;
  • wyceny nieruchomości;
  • działalności zawodowej, której przedmiotem jest gospodarowanie nieruchomościami.

Podstawa prawna:

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 14 grudnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 251/2016, poz. 2147).

Niektóre definicje ustawy:

nieruchomość gruntowa – należy przez to rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności;

działka gruntu – należy przez to rozumieć niepodzieloną, ciągłą część powierzchni ziemskiej stanowiącą część lub całość nieruchomości gruntowej;

działka budowlana – należy przez to rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce.

Od 16 grudnia 2016 r. obowiązuje jednolity tekst ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.

Ustawa określa zasady realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w wyniku wypędzenia z byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub jego opuszczenia w związku z wojną rozpoczętą w 1939 r. dokonanego na podstawie:

  • układu z dnia 9 września 1944 r. pomiędzy Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a Rządem Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Rad dotyczącego ewakuacji obywateli polskich z terytorium B.S.R.R. i ludności Białoruskiej z terytorium Polski,
  • układu z dnia 9 września 1944 r. pomiędzy Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a Rządem Ukraińskiej Socjalistycznej Republiki Rad dotyczącego ewakuacji obywateli polskich z terytorium U.S.R.R. i ludności ukraińskiej z terytorium Polski,
  • układu z dnia 22 września 1944 r. pomiędzy Polskim Komitetem Wyzwolenia Narodowego a Rządem Litewskiej Socjalistycznej Republiki Rad dotyczącego ewakuacji obywateli polskich z terytorium Litewskiej S.R.R. i ludności litewskiej z terytorium Polski,
  • umowy z dnia 6 lipca 1945 r. między Tymczasowym Rządem Jedności Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej i Rządem Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich o prawie zmiany obywatelstwa radzieckiego osób narodowości polskiej i żydowskiej, mieszkających w ZSRR i o ich ewakuacji do Polski i o prawie zmiany obywatelstwa polskiego osób narodowości rosyjskiej, ukraińskiej, białoruskiej, rusińskiej i litewskiej, mieszkających na terytorium Polski i o ich ewakuacji do ZSRR

Podstawa prawna:

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 246/2016, poz. 2042).

Od 12 grudnia 2016 r. obowiązuje jednolity tekst ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego.

Ustawa określa zasady kształtowania ustroju rolnego państwa przez:

  • poprawę struktury obszarowej gospodarstw rolnych;
  • przeciwdziałanie nadmiernej koncentracji nieruchomości rolnych;
  • zapewnienie prowadzenia działalności rolniczej w gospodarstwach rolnych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach.

Podstawa prawna:

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 246/2016, poz. 2052).

Niektóre definicje ustawy:

nieruchomość rolna – należy przez to rozumieć nieruchomość rolną w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne;

gospodarstwo rolne – należy przez to rozumieć gospodarstwo rolne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, w którym powierzchnia nieruchomości rolnej jest nie mniejsza niż 1 ha;

użytki rolne – należy przez to rozumieć grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe, grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i grunty pod rowami.

Od 22 października 2016 r. wchodzi w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie sprzedaży lokali mieszkalnych przez Agencję Mienia Wojskowego.

Rozporządzenie określa sposób i tryb sprzedaży lokali mieszkalnych, w tym:

  • sposób i tryb zawiadamiania osób uprawnionych do nabycia o przeznaczeniu zajmowanych przez nie lokali mieszkalnych do sprzedaży;
  • dokumenty potwierdzające uprawnienia do stosowania pomniejszeń, o których mowa w art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego;
  • sporządzanie i uzupełnianie wykazu lokali mieszkalnych przeznaczonych do sprzedaży oraz podawanie go do wiadomości publicznej;
  • zakres protokołu uzgodnień warunków sprzedaży lokalu mieszkalnego;
  • terminy wnoszenia należności z tytułu sprzedaży oraz terminy wnoszenia rat z tytułu sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z oprocentowaniem;
  • wzór wniosku o nabycie lokalu mieszkalnego.

Podstawa prawna:

ROZPORZĄDZENIE MINISTRA OBRONY NARODOWEJ z dnia 29 września 2016 r. w sprawie sprzedaży lokali mieszkalnych przez Agencję Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 198/2016, poz. 1640).

USTAWA z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. Nr 84/2016, poz. 614, z późn. zm).

Od 4 października 2016 r. obowiązuje jednolity tekst ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego.

Ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów oraz zasady gospodarowania mieszkaniowym zasobem gminy.

Podstawa prawna:

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 8 września 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. Nr 195/2016, poz. 1610).

Niektóre definicje ustawy:

Lokal – należy przez to rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki; nie jest w rozumieniu ustawy lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych.

Lokal socjalny – należy przez to rozumieć lokal nadający się do zamieszkania ze względu na wyposażenie i stan techniczny, którego powierzchnia pokoi przypadająca na członka gospodarstwa domowego najemcy nie może być mniejsza niż 5 m2, a w wypadku jednoosobowego gospodarstwa domowego 10 m2, przy czym lokal ten może być o obniżonym standardzie.

Tymczasowe pomieszczenie – należy przez to rozumieć pomieszczenie nadające się do zamieszkania, posiadające dostęp do źródła zaopatrzenia w wodę i do ustępu, chociażby te urządzenia znajdowały się poza budynkiem, oświetlenie naturalne i elektryczne, możliwość ogrzewania, niezawilgocone przegrody budowlane oraz zapewniające możliwość zainstalowania urządzenia do gotowania posiłków, zapewniające co najmniej 5 m2 powierzchni mieszkalnej na jedną osobę i w miarę możności znajdujące się w tej samej lub pobliskiej miejscowości, w której dotychczas zamieszkiwały osoby przekwaterowywane.

Lokal zamienny – należy przez to rozumieć lokal znajdujący się w tej samej miejscowości, w której jest położony lokal dotychczasowy, wyposażony w co najmniej takie urządzenia techniczne, w jakie był wyposażony lokal używany dotychczas, o powierzchni pokoi takiej jak w lokalu dotychczas używanym; warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli na członka gospodarstwa domowego przypada 10 m2 powierzchni łącznej pokoi, a w wypadku gospodarstwa jednoosobowego – 20 m2 tej powierzchni.

Powierzchnia użytkowa lokalu – należy przez to rozumieć powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału.

Od 1 października 2016 r. wchodzi w życie ustawa o efektywności energetycznej zastępując dotychczasową ustawę o efektywności energetycznej z 2011 roku, która traci moc. Uchwalenie nowej ustawy było konieczne, gdyż dotychczasowa ustawa była ograniczona w czasie.

Celem tej ustawy jest zapewnienie dalszej poprawy efektywności energetycznej polskiej gospodarki oraz realizacji krajowego celu w zakresie efektywności energetycznej na rok 2020, poprzez wdrożenie do polskiego porządku prawnego nowych regulacji Unii Europejskiej.

Nowa ustawa która określa zasady opracowania krajowego planu działań dotyczącego efektywności energetycznej, zadania jednostek sektora publicznego w zakresie efektywności energetycznej, zasady realizacji obowiązku uzyskania oszczędności energii, przeprowadzania audytu energetycznego przedsiębiorstwa oraz nakładania kar pieniężnych za niewykonanie obowiązków wynikających z ustawy.

Oszczędności energii finalnej ma zapewnić, obowiązujący w Polsce od 1 stycznia 2013 r., system świadectw efektywności energetycznej, który nakłada na przedsiębiorstwa energetyczne sprzedające energię elektryczną, ciepło lub gaz ziemny odbiorcom końcowym, obowiązek:

  • realizacji przedsięwzięcia (z zamkniętego katalogu w art. 19), służącego poprawie efektywności energetycznej u odbiorcy końcowego, potwierdzonego audytem efektywności energetycznej lub
  • uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa efektywności energetycznej (tzw. białego certyfikatu) lub
  • uiszczenia opłaty zastępczej, w zakresie: 30% tego obowiązku w 2016 r., 20% w 2017 r., 10% w 2018 r.

Podstawa prawna:

USTAWA z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. Nr 112/2016, poz. 831).

USTAWA z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. Nr 182/2012, poz. 1059, z późn. zm.).

USTAWA z dnia 26 października 2000 r. o giełdach towarowych (Dz. U. Nr 100/2016, poz. 719).

USTAWA z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 93/2016, poz. 672).

USTAWA z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. Nr 164/2015, poz. 2164).

USTAWA z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 52/2016, poz. 353).

USTAWA o zmianie ustawy o efektywności energetycznej ] W ustawie z dnia 29 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o efektywności energetycznej (Dz. U. Nr 256/2015, poz. 2359).

Niektóre definicje ustawy:

audyt efektywności energetycznej – opracowanie zawierające analizę zużycia energii oraz określające stan techniczny obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, zawierające wykaz przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, a także ocenę ich opłacalności ekonomicznej i możliwej do uzyskania oszczędności energii;

efektywność energetyczna – stosunek uzyskanej wielkości efektu użytkowego danego obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, w typowych warunkach ich użytkowania lub eksploatacji, do ilości zużycia energii przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację, albo w wyniku wykonanej usługi niezbędnej do uzyskania tego efektu;

efekt użytkowy – efekt uzyskany w wyniku dostarczenia energii do danego obiektu, urządzenia technicznego lub instalacji, w szczególności wykonanie pracy mechanicznej, zapewnienie komfortu cieplnego lub oświetlenie;

oszczędność energii – ilość energii stanowiącą różnicę między energią potencjalnie zużytą przez obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w danym okresie, przed zrealizowaniem jednego lub kilku przedsięwzięć służących poprawie efektywności energetycznej, a energią zużytą przez ten obiekt, urządzenie techniczne lub instalację w takim samym okresie, po zrealizowaniu tych przedsięwzięć i po uwzględnieniu znormalizowanych warunków zewnętrznych wpływających na zużycie energii;

przedsięwzięcie służące poprawie efektywności energetycznej – działanie polegające na wprowadzeniu zmian lub usprawnień w obiekcie, w urządzeniu technicznym lub w instalacji, w wyniku których uzyskuje się oszczędność energii.

Od 17 września 2016 r. wchodzi w życie nowelizacja ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Przedmiotowa ustawa ma na celu wprowadzenie regulacji dotyczących zasad postępowania w sprawach związanych z rozpatrywaniem roszczeń wynikających z dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, popularnie zwanego dekretem warszawskim lub dekretem Bieruta.

Zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami

Ustawa wprowadza szereg zmian w ustawie o gospodarce nieruchomościami (ugn).

Wprowadzony nowy przepis art. 111a ust. 1 ugn przewidujący, iż Skarbowi Państwa lub m. st. Warszawa przysługuje prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży praw i roszczeń określonych w dekrecie warszawskim, roszczeń określonych w art. 214 ugn oraz prawa użytkowania wieczystego ustanowionego na skutek realizacji roszczeń wynikających z dekretu warszawskiego lub z art. 214 ugn.

Zgodnie z przyjętą nowelą, przeniesienie praw i roszczeń określonych w art. 111a ust. 1 ugn wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego. Prawo pierwokupu nie przysługuje, jeżeli sprzedaż nieruchomości lub prawa użytkowania wieczystego następuje na rzecz osób bliskich dla sprzedawcy lub między osobami prawnymi tego samego kościoła lub związku wyznaniowego.

Zgodnie z nowelizacją ustawy, w sprawie wykonywania prawa pierwokupu wynikającego z art. 111a ust. 1 ugn, stosuje się odpowiednio regulacje art. 110 i art. 111 ugn. Tak więc notariusz sporządzający umowę będzie miał obowiązek zawiadomienia o fakcie sprzedaży wyżej wymienionych praw i roszczeń organów wykonujących prawo pierwokupu, wskazanych w art. 111a ust. 4 i 5 ugn.

Prawo pierwokupu może być wykonane w terminie miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia o treści umowy sprzedaży, poprzez złożenie oświadczenia w formie aktu notarialnego co do zasady u notariusza, który sporządził umowę sprzedaży praw lub roszczeń. Prawo pierwokupu wykonywane będzie po cenie ustalonej między stronami w umowie sprzedaży. Prawo pierwokupu wykonuje Prezydent m. st. Warszawy, natomiast w razie gdy prawa i roszczenia dotyczą nieruchomości Skarbu Państwa prawo pierwokupu wykonuje minister właściwy do spraw Skarbu Państwa lub agencja która wykonuje odnośnie gruntów Skarbu Państwa uprawnienia właścicielskie.

Nowela wprowadza ponadto zmianę w art. 214 ust.1 ugn, zgodnie z którym wnioskodawcom, którzy zgłosili wnioski o oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste w związku z roszczeniami wynikającymi z dekretu warszawskiego, może zostać zwrócona nieruchomość stanowiąca ich dawną własność, przy czym w obecnie przyjętym brzmieniu powyższego przepisu nie ma obowiązującego dotychczas ograniczenia stanowiącego, iż w takich przypadkach może zostać zwrócona jedna nieruchomość.

Przyjęta ustawa wprowadza również nową regulację art. 214a ugn, określającą przesłanki odmowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego.

Przepis ten wskazuje, iż niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego możliwe jest odmówienie ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela gruntu ze względu na: przeznaczenia lub wykorzystywania gruntu na cele publiczne określone w art. 6 ugn; sprzedaż gruntu lub oddanie go w użytkowanie wieczyste na rzecz osób trzecich; zabudowę gruntu przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego w razie gdy wartość tej zabudowy przekracza znacznie wartość zajętego na ten cel gruntu; odbudowę lub remont, dokonany ze środków publicznych, budynków zniszczonych w latach 1939-1945 więcej niż w 66 %; brak możliwości dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym podziału nieruchomości, której jedynie część jest przedmiotem roszczenia wynikającego z dekretu warszawskiego.

Przyjęta nowelizacja ustawy wprowadza ponadto nową regulację art. 214b  ugn, wskazującą na możliwość umorzenia postępowania w sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków złożonych w trybie dekretu warszawskiego, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron postępowania lub ich adresów. Podstawa umorzenia będzie zachodzić w przypadku, gdy organ wezwał wnioskodawcę oraz jego ewentualnych następców prawnych do uczestnictwa w postępowaniu przez ogłoszenie, a w sprawie nie wpłynęło żadne inne pismo pochodzące od strony oprócz wniosku dekretowego. Organ wyda decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli w terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia nikt nie zgłosi swoich praw albo zgłosiwszy je, nie udowodni ich w terminie kolejnych trzech miesięcy lub nie wskaże swego adresu. Przepis art. 214b ugn w ust. 3 i 4 określa ponadto zakres informacji zawartych w treści ogłoszenia oraz obowiązek jego zamieszczenia w prasie i na stronach internetowych właściwego urzędu. Zgodnie z art. 214b ust. 5 ugn decyzja o umorzeniu postępowania stanowić będzie podstawę do ujawnienia tytułu własności do nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w księgach wieczystych prowadzonych dla budynku i dla lokali wydzielonych z tego budynku jako odrębnych nieruchomości oraz do zamknięcia powyższych ksiąg.

Zmiany w ustawie – Kodeks rodzinny i opiekuńczy

Przyjęta ustawa wprowadza także zmianę ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy polegającą na wprowadzeniu w art. 184 paragrafu 3 – wyłączającego możliwość ustanowienia kuratora dla ochrony praw osoby, która z powodu nieobecności nie może prowadzić swoich spraw, jeżeli istnieją przesłanki uznania tej osoby za zmarłą.

Ustawa przewiduje, iż do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy przyjęte w obecnie uchwalonej ustawie.

Nowelizacja ustawy, a Trybunał Konstytucyjny

Po przedstawieniu ustawy do podpisu Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej 3 sierpnia 2015 r. skierował ustawę do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o zbadanie zgodności z Konstytucją wprowadzonych do ugn regulacji art. 214a  i 214b. Trybunał  Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2016 r. (sygn. akt Kp 3/15) orzekł o zgodności z Konstytucją zakwestionowanych we wniosku przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r.  W powyższym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny za zgodne z Konstytucją uznał:

– dodawany do ugn przepis art. 214a określający przesłanki umożliwiające dokonanie odmowy ustanowienia użytkowania wieczystego na rzecz poprzedniego właściciela, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu warszawskiego

oraz

– dodawany do ugn przepis art. 214b  zezwalający na umorzenie postępowania w sprawach dotyczących rozpatrzenia wniosków, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekretu warszawskiego, jeżeli nie jest możliwe ustalenie stron postępowania lub ich adresów.

Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wprowadzony przepis art. 214a prowadzi do przywrócenia bezpieczeństwa prawnego oraz uporządkowania i stabilizacji stanu własności nieruchomości warszawskich. Równocześnie Trybunał Konstytucyjny uznał za dopuszczalne i niesprzeczne z Konstytucją wprowadzenie normy art. 214b określającej swoiste, szczególne przyczyny umorzenia postępowania administracyjnego. W konsekwencji Trybunał Konstytucyjny  uznał, iż powyższe regulacje wprowadzone do ustawy o gospodarce nieruchomościami nie naruszają praw majątkowych wnioskodawców dekretowych ani ich następców prawnych oraz nie naruszają wywodzonej z art. 2 Konstytucji zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Wyrok Trybunału Konstytucyjnego został ogłoszony w Monitorze Polskim z dnia  16 sierpnia 2016 r. pod pozycją 794.

Podstawa prawna:

USTAWA z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 160/2016, poz. 1271).

USTAWA z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 215/2015 r. poz. 1774, z późn. zm.).

USTAWA z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 240/2015 r. poz. 2082, z późn. zm.).

DEKRET z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50/1945, poz. 279 z późn. zm.),

WYROK TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO z dnia 19 lipca 2016 r. sygn. akt Kp 3/15 (M.P. Nr 145/2016, poz. 794).

Od 16 września 2016 r. wchodzi w życie jednolity tekst ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

Ustawa reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa w odniesieniu do:

  • nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem gruntów znajdujących się w zarządzie Lasów Państwowych i parków narodowych;
  • innych nieruchomości i składników mienia pozostałych po likwidacji państwowych przedsiębiorstw gospodarki rolnej oraz ich zjednoczeń i zrzeszeń;
  • lasów niewydzielonych geodezyjnie z nieruchomości, określonych wcześniej.

Podstawa prawna:

OBWIESZCZENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ z dnia 23 sierpnia 2016 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 182/2016, poz. 1491).

Niektóre definicje ustawy:

Ilekroć w ustawie jest mowa o „państwowych przedsiębiorstwach gospodarki rolnej”, rozumie się przez to przedsiębiorstwa państwowe:

1) których podstawowym przedmiotem działalności – zgodnie z aktem o utworzeniu – jest produkcja roślinna i zwierzęca, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza, hodowla i produkcja materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcja zwierzęca typu przemysłowego, fermowego oraz chów i hodowla ryb, a także świadczenie usług w zakresie rozrodu koni;

2) utworzone po dniu 31 grudnia 1989 r. w wyniku podziału przedsiębiorstw państwowych, określonych w pkt 1, jeżeli na podstawie wydanej przez Główny Urząd Statystyczny klasyfikacji rodzaju działalności zaliczone zostały do przedsiębiorstw prowadzących działalność w dziale rolnictwo.